Posts

Showing posts from July, 2016

අදහන්නෙ නෑ සිත ඒ ඔබමද කියා....

අපි පෙම් කලා පෙරදා එක හිතක් කියා අද වෙන් වෙලා ඔබ මා මෙහි තනිවෙලා දුක දුන්නෙ ඇයි මෙසේ මා රවටලා හිනැහෙන්න වත් මට දැන් අමතක වෙලා...
පෙර උන් බැදී මතකේ යලි සිහි වෙලා කදුලක් නැගී දෙනෙතේ ඇස් බොද කලා සිටියත් දුරින් සෙනෙහස අමතක වෙලා අදහන්නෙ නෑ සිත ඒ ඔබමද කියා....
අපි පෙම් කලා...//
නැගුවත් ලොවේ දසතින් මට චෝදනා මා වැරදි නැති බැවු ඔබ දන්නවා එනමුදු ඔබත් ඉන්නේ අද ගොළුවෙලා මා මියැදුනා වෙන් නම් සතුටින් ඔයා.....
අපි පෙම් කලා...//

හිතට දැණුන අපූරු සෙනෙහස.
ලියන්න තරම් ගොඩක් දේවල් තිබුනත් ලියන්න තරම් හිත හදාගන් බැරුව ටිකක් කල් ගතවුනා. පටන් ගත්ත හැමදේම බාගෙට. ඒත් ලගකදි වුන සිදුවීමක් එක්ක කොහොමහරි ලියන්න වෙලාවයි හිතයි දෙකම හදාගත්ත.             ලගකදි දවසක අසනීපයක් නිසා මට රෝහල් ගතවෙන්න සිද්ද වුනා. වැඩට ආපු ගමන් එහෙන්මම ගිහින් මාතර රෝහලේ 17 වාට්ටුවෙ නතරවුනා. වැඩිපුර හිටියෙ ඩෙංගු රෝගීන් නිසා ඩෙංගු මාරය ජයටම වැඩ පටන් අරන් නිසා දොස්තරවරු බැලුවෙ මටත් ඩෙංගුද කියල. කොහොම හරි ඔය වාට්ටුවෙම හිටිය වයසක අමාරු ලෙඩෙක් සිහිය නැතුව මැෂින් එහෙම හයි කරල තිබුනෙ. ඔහොම වෙද්දි මම ගියපු පලවෙනි දවසෙ හවස ඒ සීය බලන්න ආව එයාගෙ නෝන. (පස්සෙ ආරන්චි විදියට ඒ අයට ලමයි නැහැ) කොහොමහරි එදා ලෙඩාට වෙනදට වැඩිය අමාරුයි වගේ. ඉතින් අර අම්ම ඒ මහත්තය ලගට ගිහින් කනටම ලංවෙලා ලස්සනට කවි වගයක් කියනව. මට ඇත්තටම හාන්සිවෙලා ඉන්න තරම් අමාරුවෙන් හිටියට නිකම්ම ඇදේ වාඩි වුනා. පුදුම ලස්සන කවි ටිකක්, පුදුම ලස්සන කටහඩක්.             ඇත්තටම මට ඒ වෙලාවෙ කියන්න හිතුන අනේ අම්මෙ මුළු වාට්ටුවටම ඇහෙන්න කියන්න කියල. ඒත් එතන එහෙම හොද තත්වයක් තිබුනෙ නැහැ. ඒ අම්ම කවි කියන ගමන් ඒ තාත්ත…