Followers

Sunday, May 21, 2017

ජීවිතයට කථාවක්

         ජීවිතයට කථාවක්

               ජීවිතේට ලොකූ පාඩම් කියල දෙන්න මහා ලොකු දේවල් අවශ්‍ය නෑ. සමහර පුංචි සිදුවීම් මහා ලොකු කථන්දර අපිට කියල දෙන්නෙ ආයෙත් හිතන්න එක්කමයි. මම කථාව මෙහෙම පටන් ගන්නම්.
        තවත් ඉරිදාවක (හරියටම 2017/05/14) පුරුදු විදිහටම මම උදෙන්ම දහම්පාසලට ගියේ ජීවිතේ සතුටින්ම කරන රාජකාරියට. පුරුදු විදිහට මගේ පන්තියට (6 ශ්‍රේණිය) ගියේ දවසට අදාල පාඩම උගන්වන්න. පාඩම තමයි දර්ම සංගායනා. පාඩම පටන් අරගෙන විවේකයට කලින් පළමු සංගායනාව ඉවර කෙරුවා. ප්‍රශ්ණ ටිකකුත් ලියන්න දීල කාර්යාලය පැත්තට ගියේ තේ එකක් එහෙම බීල ඉතුරු කොටස කරන්න හිතාගෙන. මොන පාඩම්ද පන්තියට ආපු ගමන් පුරුදු විදිහට නඩුවක් තමයි. (පුරුදු විදිහට කිවුවෙ පුංචි දරුවොනේ, හැමදාම මොනවහරි නඩු දෙක, තුනක් තියනව තමයි. පොතට එබුනත් ඉතින් නඩුවක් තමයි.)
        නඩුවක් කිවුවට මේක ටිකක් දරුණුයි. එහෙම කිවුවෙ අද දෙයක් නැතිවෙලා. පුංචි එකකුත් නෙමෙයි ඔරලෝසුවක්. කලින් සතිවලත් පොඩි දේවල් නැතිවුනාට ලොකුවට හෙවුවෙ නැතුව හැමෝටම පොදුවේ අවවාද කරල නිකන් හිටිය. (නැතිවෙලා තිබුනෙ බෑග් වල තියන බැජ්. අර බෑග් වල ලස්සනට තියන) මේක ලොකු නඩුවක් නිසා දිගටම බලන් ඉන්න එක හොද නැති නිසා 11 ශ්‍රේණියෙ ලමයි කීපදෙනෙකුත් ගෙන්නල බෑග් චෙක් කරන්න හිතුව. ඊට කලින් හැමෝටම පොදුවේ කිවුව නොදැන හරි ඔරලෝසුව ගත්තනම් දෙන්න කියල. ප්‍රථිචාරයක් නැති නිසා ලමයින්ගෙ බෑග් ඔක්කොම චෙක් කෙරුව. ඒත් අහුවුනු දෙයක් නම් නෑ....  කෝකටත් මම ලොකු මිස් කෙනෙකුත් ගෙන්නගෙන හිටියෙ. මිස් කිවුවා ඔහොම හොයන්න බෑ , ලමයි එක්කෙනා එක්කෙනා අරගෙන චෙක් කරමු කියල. ඉතින් ලමයි වෙනවෙනම අරගෙන හැමෝම සරමෙ ඉදන් චෙක් කරන්න පටන්ගත්ත.( පිරිමි ලමයි විතරයි, හැමෝම සරමට යටින් කලිසමක් එහෙම ඇදලනේ ඉන්නෙ)
        ඔන්න ඉතින් එක්කෙනා දෙන්න යනව සරමත් අතින් අල්ලගෙන පන්තියට එනව. පොඩි ඈවොන්ගෙ සරම අම්මල අන්දල පටියකිනුත් ගැට ගහල කටුත් ගහල එවන්නෙ. අපේ අයටත් සරම ගැලෙවුවට අන්දන්න බැහැනේ... වැඩේ පටන් ගත්තට ටිකක් අමාරු වැඩක් ලමයි (70) හැත්තෑවක් විතර ඉන්න පන්තියෙ පිරිමි ලමයිම හතලිහක් විතර බලන්න එපායැ. කොහොම හරි දැන් එක්කෙනා දෙන්න පන්තියට එද්දි මම හිටියෙ ගෑනු ලමයින්ගෙ පොත් වගයක් බලන ගමන්. ඔහොම ටික වෙලාවක් යද්දි එක පිරිමි ලමයෙක් ලගට එනව ඇස් දෙකත් රතු කරගෙන අඩන්න වගේ. මගේ ලගට ඇවිත් කැඩුණු වචන වලින් දෙයක් කිවුවට මට හරියට පැහැදිළි වුනේ නැහැ මම හිටියෙ පොත් බලන අවදානෙ නිසා. මම ආපහු ඇහුව මොකක්ද කිවුවෙ කියල.  එතකොට තමයි මට තේරුනේ කියපු දේ. සර් මම ඒක ගත්තෙ බිම වැටිල තිබිල කියල ඉකිබිදින සද්දෙ අස්සෙ කැඩුණු වචන වලින් කිවුව.
        මේ අස්සෙ අරෙහෙ ලමයි චෙක්කරනව. මම අර ලමයට වාඩිවෙන්න කියල හිමීට කියල පන්තියෙන් එලියෙ ඉන්න අය ලගට ගිහින් ඔය ලොකු ලමයි පන්තියට යන්න, ඔය ලමයින්ගෙ වැඩත් පාඩු වෙනවනේ.. මම ඒ ඔරලෝසුවට වෙන එකක් අරන්දෙන්නම් කියල ඒ අය පන්තියට යවල අපේ අයටත් (පන්තියෙ ලමයින්ට)  ඒකම කියල හිමිහිට පන්තියෙ වැඩ පටන්ගත්ත වෙනසක් පෙන්නන්නෙ නැතුව. ටිකක් වෙලාව ගියාම අර ලමය වෙන වැඩකට යවන විදිහට ඔෆිස් එකට යැවුව.  ටිකකින් මමත් අනිත් අයට වැඩක් දීල පහලට ගිහින් ලොකු සර් කෙනෙකුත් ගෙන්නල ලමයව බුදුහාමුදුරුවො ලගට එක්කන් ගිහින් ආයෙත් වැරදි වැඩ කරන්නෙ නෑ කියල පොරොන්දු කරවගෙන පන්තියට ආව. ටිකකින් අර ඔරලෝසුව අයිති ලමය ඔෆිස් එකට යවල ඔරලෝසුව දුන්න කැන්ටින් එක ගාව වැටිල තිබිල හම්බවුණු විදිහට.
        සිදුවීම එතනින් ඉවර වුනාට මට කියන්න ඕන කථාව පටන්ගන්නෙ මෙතනින්. ඒ ලමයගෙ පවුල් පසුබිම සහ 1 වසරෙ ඉදල තත්වය මම මුලින්ම කියපු මිස් දැනගෙන හිටිය. මේ දරුව 1 වසරෙදි පැන්සල් පෙට්ටියක් හොරාට අරගෙන, තව පන්තිවලදි තව බොහෝ දේවල්. මේ සේරටම දරුවට බනින්න දඩුවම් කරන්න ඕන කියල සමහර විටක ඔබටත් හිතේවි. ඒත් මම මෙතන ඉදල ඔබට කියන කථාව ඇහුවම ඔබ ආයෙත් ඒ ගැන හිතාවි, මට විශ්වාසයි. මම කිවුවනේ පවුල් පසුබිමත් ටිකක් දැනගත්ත කියල, දරුවගෙ තාත්තගෙන්ම පටන්ගන්නම්, තාත්ත රැකියාවෙන් ධීවරයෙක්, ජයට බොන කෙනෙක්, බිවුවට පස්සෙ මිනිස්සු කොහාමද කියල වෙනම කියන්න ඕන නෑ නෙ. අම්මත් බොහෝ කාලයක් රට ඉදල ඇවිත් තියෙන්නෙ සහ තව බොහෝ කථා අම්ම ගැන තියනව ඒව කථා නොකලයුතු තරමේ..  අයිය පාසල් යන්නෙ නෑ.... අක්ක කෙනෙක් ඉන්නව වයස කීයද දන්නෙ නෑ හැබැයි අල්ලපු ගෙදර කොල්ලව බැදල. මේ තත්වෙ හැටියට අර දරුවට කවුද රැකවරණය වෙන්නෙ, හොද නරක කියල දෙන්නෙ, ඒ දරුවට ඇහුම්කන් දෙන්න වත් කෙනෙක් නැතුව.
        මම මේ කියපු කථාව ඒ දරුවගෙ විතරක් කථාව නෙමෙයි, බොහෝ දරුවන්ගේ කථාව. අපේ අවාසනාවන්ත අනාගතයක කථාව. බොහෝ මිනිස්සු තම තමන්ගෙ සතුට හොයාගෙන යද්දි බොහෝ දේ බොහෝ දෙනාට නැතිවෙලා, නැත්නම් මග හැරිල. ඉතින් ආයෙත් හිතන්න වැරදි හැසිරීම් වැරදි තීරන, සිගරට් එක අරක්කු බෝතලේ රටට දරුවන්ට කරපු විනාසෙ. තාවකාලික සතුට දරුවන්ට අහිමි කල ඔවුන්ගේ අනාගතය. ඉතින් අපි වෙනස්වෙමු, වෙනස්කරමු මේ සිස්ටම් එක. ඒ වෙනුවෙන් අපිටත් කලහැකි දේ කරමු.

        ආයෙත් හිතමු, අළුතින් පටන්ගමු...

Wednesday, September 7, 2016

සද නොමැති රැයේ - තරු පහන් නිවා
සිහිනයෙන් වඩින කුමරී
කදුළකින් දොවා - හදවතම දවා
ඔබ ගිහින් දුරක සොදුරී

ඔබෙ සුසුම් පවා - උණුහුමක් කියා
මා සිතා ඔබට බැදුනී
මගෙ ලගට වෙලා - හදවත රවටා
මා මුලා කලා මලවී

සද නොමැති රැයේ....//

හමු උනත් ඔයා - ඉදහිට මතුදා
ඔබ එන්න එපා හිනැහී
ඔබෙ මතක පවා - මා විසිකෙරුවා
සිහිනයෙන් ඔබේ ඇහැරී...

සද නොමැති රැයේ....//



Tuesday, July 5, 2016

අදහන්නෙ නෑ සිත ඒ ඔබමද කියා....


අපි පෙම් කලා පෙරදා එක හිතක් කියා
අද වෙන් වෙලා ඔබ මා මෙහි තනිවෙලා
දුක දුන්නෙ ඇයි මෙසේ මා රවටලා
හිනැහෙන්න වත් මට දැන් අමතක වෙලා...

පෙර උන් බැදී මතකේ යලි සිහි වෙලා
කදුලක් නැගී දෙනෙතේ ඇස් බොද කලා
සිටියත් දුරින් සෙනෙහස අමතක වෙලා
අදහන්නෙ නෑ සිත ඒ ඔබමද කියා....

අපි පෙම් කලා...//

නැගුවත් ලොවේ දසතින් මට චෝදනා
මා වැරදි නැති බැවු ඔබ දන්නවා
එනමුදු ඔබත් ඉන්නේ අද ගොළුවෙලා
මා මියැදුනා වෙන් නම් සතුටින් ඔයා.....

අපි පෙම් කලා...//


හිතට දැණුන අපූරු සෙනෙහස.

ලියන්න තරම් ගොඩක් දේවල් තිබුනත් ලියන්න තරම් හිත හදාගන් බැරුව ටිකක් කල් ගතවුනා. පටන් ගත්ත හැමදේම බාගෙට. ඒත් ලගකදි වුන සිදුවීමක් එක්ක කොහොමහරි ලියන්න වෙලාවයි හිතයි දෙකම හදාගත්ත.
            ලගකදි දවසක අසනීපයක් නිසා මට රෝහල් ගතවෙන්න සිද්ද වුනා. වැඩට ආපු ගමන් එහෙන්මම ගිහින් මාතර රෝහලේ 17 වාට්ටුවෙ නතරවුනා. වැඩිපුර හිටියෙ ඩෙංගු රෝගීන් නිසා ඩෙංගු මාරය ජයටම වැඩ පටන් අරන් නිසා දොස්තරවරු බැලුවෙ මටත් ඩෙංගුද කියල. කොහොම හරි ඔය වාට්ටුවෙම හිටිය වයසක අමාරු ලෙඩෙක් සිහිය නැතුව මැෂින් එහෙම හයි කරල තිබුනෙ. ඔහොම වෙද්දි මම ගියපු පලවෙනි දවසෙ හවස ඒ සීය බලන්න ආව එයාගෙ නෝන. (පස්සෙ ආරන්චි විදියට ඒ අයට ලමයි නැහැ) කොහොමහරි එදා ලෙඩාට වෙනදට වැඩිය අමාරුයි වගේ. ඉතින් අර අම්ම ඒ මහත්තය ලගට ගිහින් කනටම ලංවෙලා ලස්සනට කවි වගයක් කියනව. මට ඇත්තටම හාන්සිවෙලා ඉන්න තරම් අමාරුවෙන් හිටියට නිකම්ම ඇදේ වාඩි වුනා. පුදුම ලස්සන කවි ටිකක්, පුදුම ලස්සන කටහඩක්.
            ඇත්තටම මට ඒ වෙලාවෙ කියන්න හිතුන අනේ අම්මෙ මුළු වාට්ටුවටම ඇහෙන්න කියන්න කියල. ඒත් එතන එහෙම හොද තත්වයක් තිබුනෙ නැහැ. ඒ අම්ම කවි කියන ගමන් ඒ තාත්තගෙ ඔළුව අතගානව පුදුම ආදරෙන්. මගේ ඇස් දෙකට කදුළු ආවෙ නිකම්ම වගේ. මට ඒ වෙලාවෙ හිතුන ඒ තාත්ත කොයි තරම් වාසනාවන්තද කියල ඒ වගේ බිරිදක් ලබන්න. ඒ සිදුවීම මට විතරක් නෙවෙයි එතන හිටපු හැමෝටම වගේ සංවේදි දර්ශණයක් වුනා. දැනට මේ සිදුවීම වෙලා සතියකට පොඩ්ඩක් වැඩී. හැබැයි මට අදටත් ඒ කටහඩ ඇහෙනව. ඔයාලත් අහල ඇති මේ කවි මට නම් කවිටික හොයාගන්න බැරිවුනා තවම ලැබුණු ගමන් දාන්නම්. මතක එක පදයක් විතරක් දැනට දානව.

             සාදු සාදු කලා වූ පිං පෑදි පෑදි දිලේවා ආදි ආදි නොදැන කල පව් සේදි සේදි ගෙවේවා
           
     මට නම් ඊට පහු වෙනිදම ගෙදර යන්න පුළුවන් වුනා.(ආ මේ මට ඩෙංගු නෑ හොදේ, ඒක වයිරස් උණක්. අහක යන වයිරස් එකක් උනත් ඇගට වැටෙන එක කේන්දරේම තියනව. අපි ඒ තරම්ම වාසනාවන්තයි නෙ.) මගෙ ටිකට් කපන දවසෙ උදේ ඒ අම්ම ලග ඉදිද්දිම අර තාත්තගෙ අන්තිම හුස්මත් වැටුන. හැබැයි මට දුකක් ඇතිවුනේ නැහැ, මොකද ඒ තාත්ත ගොඩක් හොද තැනක උපදින්න පුළුවන් වෙයි කියල මට හිතෙනව. හැබැයි ඒ තාත්තට ගොඩක් පාළු හිතෙයි තමන්ගෙ ඒ ආදරනීය බිරිද නැතුව.(හරියට නම ගමවත් දන්නෙ නැතුවට තාත්තෙ ඔබට නිවන් සුව...! අම්මෙ ඔබ රටට වාසනාවක්.)


මේ අස්සෙම තව දෙයක් ඔබන්න හිතුන ඒ මාතර රෝහලේ දැන් පරිපාලනය ගැන. මට මේක කියන්න තරම් අයිතියකුත් තියනව (මේ රෝහලේ මම දන්න කවුරුවත් නැහැ හොදද? අනික මම සුව ඇමතිත් නෙමෙයි.) මමත් ඉතින් මොකක්ම හරි ලෙඩකට අවුරුද්දට දෙපාරක් වත් ඔකෙ නවතිනව නෙ. ඒකයි අරෙහෙම කිවුවෙ. අපිට ඉතින් සල්ලි ගෙවන තැන් වල නවතින්න බැහැනෙ. ඉස්සර නම් ඕවයෙ නවතිනව කියන්නෙ හම්මෝ වහ කන වැඩක්නෙ. හැබැයි මේ පාර හිටියෙ දවස් දෙකයි ඇත්තටම ඒ ක්‍රෙමේ දිගටම පවතිනව නම් හොදයි කියල හිතුන.
Ø  දවසට දෙපාරක් වාට්ටුව පිහදානව මොප් කරනව මාරම පිරිසිදුයි. ටොයිලට්ස් උනත් එහෙමයි.(දැන් අහන්න එපා ඒවයෙ බත් දාගෙන කන්න පුළුවන්ද කියල. මටනම් බෑ.)
Ø  හැමදාම උදේට ඇටන්ඩන් මිස්ල ඇවිත් හැම ඇදක් ගාවටම ගිහින්ඒ ඇද අස්කරල පිහිදාල බෙට් ශීට් නවල මාරම සත්කාරයක් කරනව. ඒ විතරක් නෙමෙයි එතකන් ලෙඩා නැගිටල ඉන්න ඕනෙත් නැහැ. එන්නෙ ප්ලාස්ටික් බංකුවක් අරගෙන ඇද ලගට ගිහින් බංකුවෙ වාඩි කරවල තමයි අනිත් වැඩ. නස් නෝනලත් නතර නොවීම වැඩ.
ඇත්තටම අගය කරන්න ඕන. ඒක නිසා මේක දැම්මෙ ඒ හැමෝටම උත්තමාචාරයක් විදියට. ඔහොම යං, එහොම යං.
(සැයු:- මේ කිවුවෙ 17 වාට්ටුව ගැන අනෙත් ඒවත් එහෙම වෙන්ටැ මයෙ හිතේ)


Monday, May 2, 2016

පොඩි කාලෙ ගෙවුනු හැටි.


               පොඩි කාලෙ  ගෙවුනු හැටි.

තාමත් ආදරේ කරන පුංච් කාලෙ සමහර සිදුවීම් මතකෙන් මැකිල යද්දි තවත් සමහර සිදුවීම් අමතක කරන්න බැරි තරමටම සුන්දර නිසාම තාම මතකයි. ඒ පුංචි පුංචි සිදුවීම් අදටත් මට ජීවිතේ කියල දෙනව. පුළුවන් පුළුවන් විදියට අපි කතාකරමු.
            
           මට ඇවිදින්න පුළුවන් කාලෙ ඉදන් ජීවිතේ වැඩි කොටසක් වැඩි කාලයක් ගෙවුනෙ ගමේ පන්සලේ. උදේ නැගිටපු වෙලාවෙ ඉදන් රෑට නිදාගන්නකම් පන්සලේ තමයි ජීවිතේ. ඇත්තටම ඒක වෙනස් සුන්දර අද්දැකීමක් හැමෝටම නොලැබෙන. සමහර වෙලාවට කැවුවෙ පෙවුවෙ නෑවුවෙ පන්සලේ හාමුදුරුවො.(පොඩි කාලෙ හොදද)
            
         මොනව කොහොම උනත් පන්සලේ ඉදල බයවෙලා වෙළෙන් පැනල ගෙදර දුවපු දවසුත් තිබුන. හේතුව නම් මේකයි. නායක හාමුදුරුවො අනිත් හාමුදුරුවන්ගෙ හිස බූ ගාන්න දැලිපිහිය අරන් ඇවිත් මාවත් කොන්ඩෙ කපල මහන කරන්න හැදුවෙ පාරක් දෙපාරක් නෙමෙයි.(පස්සෙ තමයි තේරුනේ ඒ බොරුවට කියල.) කෙහොම උනත් ඒ වෙලාවට නම් මම කොච්චර චන්ඩියද කිවුවොත් පස්ස බලන්නෙ ගෙදරටම ගිහිල්ල. කෙලින්ම පන්සල් වත්තෙන් වෙළට, වෙළෙන් දුවල ඇවිත් නවතින්නෙ අපේ ඉඩමෙ අයිනෙ තිබුන දෙල් ගහේ. හුසෙන් බෝල්ට් හිටියත් දෙක තමයි.(එහෙම තමයි කොච්චර චන්ඩි උනත් ඔහොම වෙලාවට බය වෙනවනෙ)

              පුංචි කාලෙ හැමෝම මොන්ටිසෝරි යද්දි මම අවුරුදු දෙකක් දහම්පාසලේ එක වසරෙ හිටිය.(දැන් අහන්න එපා මගේ මුල් ලමාවිය සංවර්දනය වෙලා නැද්ද කියල) අවුරුදු හතරක් විතරයි ගමේ දහම්පාසලට ගියේ.(ආනන්දගිරි දහම්පාසල) ඒ අවුරුදු හතරෙදිත් බොහොම රසවත් දේවල් තියනව ඒව වෙනමම කියන්නම්. මේකෙදි පොඩියට මුල පිරුව විතරයි. ඉස්සරහට කියන්නම් තව බොහෝ දේවල්.

Wednesday, April 27, 2016

ඔය සිනහව මට දෙනවද

හිනාවුනා ඔයා හදේ හැගුම් මවා
මගේමදෝ කියා සිතත් පිරී ගියා
එදා වගේ අදත් වටී මටත් ඔයා
හෙටත් මගේ ලගින් ඉන්න එනවද ඔයා....

ඇසේ ඔබේ කථා මගේ සවන් පුරා
දැනේ ලගින් මටත් ඔබේ සුසුම් පවා
නගේ ඔබෙන් තවත් දුරස් බවක් එපා
සෙනේහයෙන් ලගින් ඉන්න එනවද ඔයා....

හිනාවුනා ඔයා............//

ලදේ ඔබේ රුවින් සදත් මුවාවුනා
තරුත් ඇවිත් රැයේ හොරෙන් බලා ගියා
තවත් දුරින් ඉදන් රිදුම් මටත් එපා
රන්හුයෙන් බැදී යන්න එනවද ඔයා.....


හිනාවුනා ඔයා............//

අදහන්නෙ නෑ ඔබත් හැරගිය බවක්

උණුහුමට ගුළිවෙච්ච රෑ සීතලේ
නිදියන්න ඉඩ මදිද මගෙ උරතලේ
හිනැහිච්ච ඇස් ඔබම කදුලක් කලේ
රැවටිච්ච බව දන්නේ නෑ සිත මගේ

හමුවෙච්ච හැමදාම මගෙමැයි කියා
රතුවෙච්ච ඔය මුහුණ පපුවට තියා
මතකයිද ඔබ කිවුව දිවුරා  එදා
අද මාව කදුලේ ඔයා වෙන්වෙලා

උණුහුමට ගුළිවෙච්ච රෑ..........

තනිවෙච්ච ඔබෙ මතක මතකේ තියා
හිමිවෙච්ච දුක එක්ක මා තනිවෙලා
යලි එන්න හිතුනත් ඔයා නම් එපා
තනිකම හොදයි කදුලු මතකෙට වඩා....


උණුහුමට ගුළිවෙච්ච රෑ..........